Onderstaande tekst is een fragment uit mijn boek ‘Leef!’ (uitgeverij Elikser, ISBN 9789089544193).
I delete myself
“Thuis gekomen kroop ik achter mijn computer. Dit keer om mijn virtuele Ik te deleten. In dezelfde vlaag van woede als waarmee ik de meeting had verlaten, verwijderde ik al mijn profielen op internet. Ik zag nu ook in dat niet de deelnemers van de avond schimmen waren, maar dat ik in de loop van de jaren een schim van mezelf was geworden door mezelf te verliezen in een virtuele wereld. Ik had slechts mijn woede over mijn eigen schimmig bestaan geprojecteerd op mijn vrienden van S.L.A.A. Ook hun godheid en het ‘Big Book’ had ik van mijn ellende de schuld gegeven omdat ik de verantwoordelijkheid voor mijn leven niet nam.
Nadat ik mijn online profielen verwijderd had kwam ik tot bedaren. Ik besloot de tijd voor het slapen gaan te doden op Amazon.com.
Ik had sinds mijn spirituele zelfdoding geen zelfhulpboek meer aangeraakt, maar nu twijfelde ik… De woensdag was zoals altijd op haar eigen, karakteristieke manier verlopen. Wodan en Mercurius, woede en inzicht hadden zich in een razend tempo afgewisseld. Geen zin om me nog langer door de grillen van de goden te laten leiden, besloot ik ‘The Gods Within – an interactive guide to archetypal therapy’ te kopen. Daarna scrolde ik de ‘Top 10 Bestsellers in Spiritual Self-Help’ door en werd bevestigd in twee ideeën. Ten eerste, dat ik alle spirituele bestsellers gelezen had en nu zelf in staat moest zijn mezelf te helpen. Daarnaast werd ik bevestigd in wat ik al wist: I love the American way of spirituality!
Ik ben van oorsprong Europeaan en heb veel door Azië gereisd. Zodoende heb ik mijn eerste spirituele schatten in de antieke oudheid, het Verre Oosten en de middeleeuwen opgedaan. Met mijn rugzak volgepakt met filosofen, goeroes en alchemisten trok ik als aspirant-zoeker de moderne wereld in, er snel achter komend dat mijn spirituele bagage te zwaar is voor deze vluchtige tijd. Ik had behoefte aan meer lichtvoetige kost. Een spirituele powernap in plaats van een dagenlange retraite. Een handboek ‘Enlightenment for Dummies’ in plaats van apocriefe geschriften die ik eerst ontcijferen moet. Ik zocht een instant ervaring van God en die kreeg ik voor het eerst bij het bestuderen van ‘A Course in Miracles’. Ik vond het dan ook geen wonder dat dit nieuwe testament voor spiritualiteit op de eerste plaats van de bestsellerlijst bleek te staan.
Ik las verder en had de een na de andere openbaring. Op de tweede plaats stond Herman Melville’s meesterwerk ‘Moby Dick’, de Amerikaanse variant van de Bhagavad Gita. Onwetenden denken dat ‘Moby Dick’ een zeevaartverhaal is over de heroïeke strijd tegen een walvis. Maar wie wel eens net als Jonas in een psychose gezeten heeft, weet dat Moby Dick geen walvis is, maar het onderbewuste (welke je als een walvis kan verslinden).
Op de derde plaats stond ‘The Road Less Travelled’ van de Amerikaanse psychiater M. Scott Peck, de eigentijdse, psychologische variant van de middenweg van Boeddha. Die andere middenweg, de goudgele weg van Dorothy uit Kansas, ontbrak in de lijst. ‘Ach’, dacht ik gelaten, ‘zolang je de symboliek van sprookjes niet weet te doorgronden, kun je het alledaagse leven ook niet als een sprookje beleven.’
Dit idee zag ik bevestigd op de vierde plaats, waar het ‘Big Book’ van de Anonieme Alcoholisten prijkte. Het verbaasde me niet. Voor veel mensen is het leven allesbehalve een sprookje, en spiritualiën zijn nu eenmaal makkelijker grijpbaar dan een spirituele ervaring. Ik kon ook de vierde positie van het ‘Big Book’ begrijpen. Als je op de eerste plaats de stem van de Heilige Geest niet hoort, zoals ‘A Course in Miracles’ leert, dan kun je Moby Dick ook niet verslaan, laat staan de weg van liefde gaan waaraan zo weinigen zich overgeven. Dan is de goot vaak de enige optie…
Op de vijfde plaats van het beste van wat spiritueel Amerika te bieden heeft stond Neale Donald Walsch – ‘NDW’ voor ingewijden. Zijn gesprekken met God hadden hem indertijd uit de goot gered. Zijn gelijknamige trilogie had dit in eerste instantie ook met mij gedaan. Totdat NDW doorsloeg in zijn Amerikanisme en boeken begon te schrijven voor de consumptiemaatschappij. Bij ‘Happier than God’ ben ik afgehaakt. Los van het feit dat ik me hierbij niets kan voorstellen, vind ik de ‘Big, Bigger, Biggest’-belofte getuigen van een typisch staaltje Amerikaanse overmoed.
Na het lezen van ‘Conversations with God’ stond ik weer met beide benen op de grond en ik zette mijn tanden in de inspirerende boekenreeks van Jane Roberts. Ook zij sprak met een Extra Terrestial, al was deze minder van outer space dan God himself. De entiteit die zij sprak, Seth genaamd, was slechts de belichaming van haar toekomstige zelf.
Het idee van channelen met je toekomstige zelf, levend in een andere dimensie van tijd en ruimte, stond me wel aan. Een dergelijke vlucht leek me bovendien veiliger dan een vlucht in alcohol of in gesprekken met God. Zo ging ook ik met mijn toekomstige zelf communiceren. Het bleek dat mijn toekomstige zelf in Amerika woont, in de buurt van LA – na de ‘Big One’ wel te verstaan. Heel Hollywood is dan door de allesvernietigende aardbeving verwoest en alles wat van de Amerikaanse cultuur over is zijn losse fragmenten (heeft zij ooit uit iets anders bestaan?). Ook de mensen van dan bestaan uit niets dan losse fragmenten – zozeer zijn zo door elkaar geschud door de voorgaande New Age. In de toekomst heb ik geluk, want al die schizofrene en psychotische mensen vormen een perfecte markt voor een eigen praktijk als Jungiaans analytisch therapeut. Ik zal de ‘once rich & famous’ bijstaan in het verwerken van hun PTES (posttraumatische egostoornis).
Tijdens een van de channelings vroeg ik aan mijn toekomstig zelf hoe ik zo succesvol was geworden als Jungiaans therapeut. Ik antwoordde aan mijzelf dat ik het boek ‘The Seven Spiritual Laws of Success’ van Hollywoodgoeroe Deepak Chopra had gelezen, nummer 7 op de spirituele bestsellerlijst. Blijkbaar moet ik dit advies nog opvolgen, want het boek zegt me niets.
‘Become What You Are’ – de lijfspreuk van Jung én die van Alan Watts – zegt me wel wat. Voordat ik de nummer 8 op de bestsellerlijst las, had de in Amerika wonende Brit de ogen van mijn puberhart geopend met ‘The Book on the Taboo Against Knowing Who You Are’. Zelfkennis leek me destijds essentieel om mijn reis naar zelfrealisatie mee te beginnen.
Dankzij Alan, die religie en psychotherapie feilloos met elkaar combineert (als liep hij over een goudgele weg), kwam ik bij ‘Pathwork’ terecht. De lezingen van de Amerikaanse ballerina Eva Pierrakos zijn als pirouetten. In 258 lezingen, volgens goed Amerikaans gebruik gratis te downloaden, danst Pierrakos door tal van religieuze en psychologische concepten. Zij is net als Dorothy die op rode balletschoentjes de weg naar haar hart af danst.
Overigens, ik had me de aankomst in mijn hart wel wat anders voorgesteld! Maar ik had beter moeten weten. Want wie ‘The Wonderful Wizard of Oz’ heeft gelezen, weet dat de ontmoeting met de tovenaar van Oz – de personificatie van het illusionaire ego – op een desillusie uitloopt. Wanneer we in ons hart zijn aangekomen, dan prijkt op de laatste, 10de plaats van de spirituele bestsellerlijst ‘The Enlightenment Trilogy’ van Jed McKenna.
Lees McKenna niet! Want, zoals de drie onovertroffen boeken van Wisefool Press beloven, ze vormen ‘the last spiritual books you’ll ever need’. McKenna zet een proces van spirituele zelfvernietiging in gang, eindigend in een meltdown van het ego. Een proces dat een atoomexplosie in mijn bewustzijn heeft veroorzaakt en dat mij, zoals de wise fool in de tarot, op een pad van onverbiddelijk ontwaken uit de droom van het ego heeft gezet.
Het kan ook niet anders als je de laatste plaats in de top 10 bezet…”
1 is het begin van het einde 0